Skip to content

De laatste lange duurloop werd een wedstrijd!

Deze week stond hij dan op het programma, 35 kilometer hardlopen. Mijn agenda was zo vol dat ik er een dag voor vrij had genomen. Op zondag was ik in Zandvoort voor de Circuit Run en die 35 was lastig te combineren met die dag. Zodoende dat ik een vrije dag nam om toch de kilometers te maken.

Op zondagavond had ik de route al geprobeerd te maken op afstandmeten.nl, twee routes gemaakt en uiteindelijk wilde ik er daar een van gaan lopen. Op maandag ochtend eerst gezorgd dat junior zijn ontbijt naar binnen werkte en aangekleed en wel naar school kon. Daarna zou ik gaan douchen mijn spullen pakken en gaan hardlopen. Ik pakte mijn spullen in mijn rugzak en vulde het water reservoir.

duurloop mari durieuxDe laatste lange belangrijke duurloop moest vandaag gaan gebeuren en ik, ik zat te treuzelen. Alles lag klaar maar ik zat op de bank met mijn laptop op internet te kijken naar dingen die konden wachtten. Ik was echt aan het treuzelen en moest mezelf een schop onder mijn kont geven om te gaan douchen. Na het douchen vertrok ik dus eigenlijk veel later dan dat ik had gepland om de 35 kilometer te lopen.

De eerste paar kilometer gebeurde er twee dingen, op de eerste plaats merkte ik aan mij benen dat ik in Zandvoort toch echt veel harder had gelopen dan dat ik eigenlijk had moeten doen. De heuvels in het parcours en de stevige eindsprint hadden hun tol geëist en dat voelde ik nu. Ik voelde het heel erg goed, man o man wat waren de eerste 5 kilometer zwaar. Het tweede wat er gebeurde is dat ik compleet afweek van de van te voren bedachte route en als een kip zonder kop maar ergens heen rende. Nu ben ik niet heel erg van stick to the plan, maar ik week er nu wel echt heel veel van af.

De kilometers gingen maar langzaam voorbij en de eerste 10 had ik het ook veel te warm. Op het moment dat ik vertrok had ik een waterdicht jack aan wat omdat het een beetje regende. Omdat het waterdicht is ademde het ook wat minder, warm en benauwd kreeg ik het. Gelukkig had ik in mijn tas nog een heel dun jack zitten waarmee ik het kon omwisselen, dit was een stuk aangenamer ook omdat het inmiddels droog was. Bij iedere 5 kilometer nam ik een Clif Bar Shot Blok wat ervoor zorgde dat ik geen honger kreeg. Ook iedere 5 kilometer een paar flinke slokken water, wat resulteerde dat ik geen dorst kreeg maar wel heel erg moest plassen. Die blaas van mij vind het maar niks al dat gehobbel. Alsof je een avond in de kroeg staat waar je zolang mogelijk wacht voor je gaat plassen stelde ik het ook nu zo lang mogelijk uit. Maar als je dan één keer bent geweest dan is er geen houden meer aan.

Maar goed ik vond de spierbelasting belangrijker dan tijd, dus plassen waar nodig werd gedaan. De route werd on the spot verzonnen en zo liep ik door Berlicum langs een Drumschool en dacht zal ik even aan bellen en vragen of ik een uurtje mag drummen. Alsof ik niets anders te doen had. Mijn gedachten dwaalden alle kanten op en langzaam maar zeker ging ik over de 25 kilometer heen, nu moest ik het laatste deel van de route gaan bedenken en goed inschatten. Daar ging het dus de laatste kilometers fout en liep ik in een gebied waar ik de weg minder goed kende dan ik dacht. Mijn horloge liet inmiddels zien dat ik toch echt op moest gaan letten. Ik moest Junior om 3 uur uit school halen en ik wist dus niet precies hoeveel kilometer het nog terug was. Ik zat in de buurt van het dorpje Engelen en dat wordt door een kanaal afgeschermd van Den Bosch. Dat kanaal had een bruggetje met sluis waar ik overheen moest en dat was het probleem, de sluis stond open. Na dat het vracht schip voorbij was moest ik het tempo gaan verhogen en in gedachten belde ik al 10 keer iemand om maar alvast naar school te gaan omdat ik het niet zou gaan halen.

Toch deed ik dat niet en versnelde de laatste 7 kilometer met minmaal 15 seconden per kilometer. Dit was zwaar en ik had echt een druk bij mezelf liggen, ging ik het wel of niet halen. De kilometers werden zwaarder en als of het nog niet lang genoeg duurde moest ik bij een spoorwegovergang ook nog op een trein wachten. Weer zette ik het op een lopen en de minuten tikten weg, kilometer voor kilometer ging voor bij en ik zette mijn tanden op elkaar. Bezweet rende ik uiteindelijk om 1 minuur voor 3 het schoolplein op, ik had het gehaald en klokte 36,7 kilometer af.

Rotterdam ik ben er klaar voor je!

Mari Durieux Alles bekijken

Runner and (ex) Drummer

14 thoughts on “De laatste lange duurloop werd een wedstrijd! Plaats een reactie

  1. Schooltijden zijn killing voor de rennende ouders. Ik had het ook ooit een keer keurig voor elkaar, dacht ik: tot ik voor een afgesloten fietspad stond. Eventjes 7 kilometer omlopen! Maar die extra versnelling aan het einde traint je nog beter voor wat er de laatste marathonkilometers gebeurt. Ik heb een topidee: welke marathon eindigt er op een schoolplein?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: