Skip to content

Marathon Rotterdam! DNF, Did Not Finish

Laat ik beginnen met hoe mooi ik hardlopen vind, dat heb ik gisteren weer keihard ervaren. Laat ik nu beginnen met het begin en hopen dat ik het droog houd in mijn ogen.

10 april de dag van de Rotterdam Marathon, de Marathon waar ik mezelf in de euforie van mijn vorige en eerste Marathon van Amsterdam snel voor inschreef. De Marathon waar ik onder de 4 uur wilde gaan lopen en dik wilde genieten. Hoe de voorbereiding ging konden jullie allemaal lezen. Het was niet de beste door ziekenhuizen, antibiotica en meer lichamelijke ongemakken. Zelfs vorige week nog een paar dagen geveld, door ziekte. Maar toch vandaag ging ik starten en had er echt veel zin in, geen overdreven zenuwen maar gezonde spanning. Veel wat ik in Amsterdam nog niet wist, wist ik nu wel en dat geeft rust. Weken buikspieroefeningen gedaan, weken geen alcohol, dagen op mijn voeding gelet, mijn kilometers gemaakt. Ik was klaar voor Rotterdam.

Roy (van de Running Junkies) stond op de afgesproken tijd van half 8 in de ochtend voor de deur, ik was nog net niet helemaal klaar maar een paar minuten later zaten we in de auto op weg naar de havenstad. In Rotterdam werden we vlak bij het hofplein afgezet en liep Roy naar zijn omkleedlocatie (van zijn werk) en ik naar de mijne op het beursplein.

leeg rotterdam.jpg

Ik was ruim op tijd dus nam plaats op een van de vele bankjes en keek rustig om me heen, wat een mooi gezicht alle lopers die zich klaar maakte voor de dag waar ze maanden voor hadden getraind. Even later trok ik mijn hardloopschoenen aan en vetrok langzaam richting het punt waar we hadden afgesproken met een aantal bekenden. Startwave twee was ons vak. Nou startwave twee was het vak van alle Junkies uit Den Bosch met ongeveer dezelfde eindtijd, mij hadden ze echter toch in drie ingedeeld wat erg slecht uitkwam omdat Roy wel in twee stond. Dit probleem had ik de dag eerder opgelost met een rond stickertje te maken met een twee erop en dat over de drie te plakken, niet zo als het hoort maar het werkte wel. We lopen zo het startvak in zonder problemen.

Omdat de weersverwachting de dag ervoor aangaf dat het fris kon zijn in de ochtend had ik bedacht om voor de eerste kilometers armsleeves aan te doen, er was een probleem die had ik dus niet. Met sokken waar ik de tenen van af had geknipt droeg ik mijn geïmproviseerde sleeves en dat werkte prima, je kon aan de hak op mijn elleboog zien dat het sokken waren maar verder was het perfect. Onder mijn wegwerpregenjasje en met sleeves had ik het heerlijk warm in het startvak. Roy, Marino (die zijn debuut zou maken) en ik stonden bij elkaar en de sfeer was top. Eva kwam even later aan de buitenkant van het hek ons allemaal succeswensen en maakte wat (vreemde) foto’s.

startvak.jpg

Na een kwartier wachten ging Lee de lucht in en het You never walk Alone klonk over de Coolsingel, supervet! De eerste startwave ging weg en niet veel later konden wij doorlopen naar voren waar er nog snel werd geplast nu het nog kon, zonder dat het van je tijd afging. We stonden weer even stil maar niet veel later konden we gaan lopen, mijn sleeves had ik al achter gelaten bij mijn regenjasje en in T-shirt en short gingen we over de registratie matten onze Marathon tegemoet. Na een kilometer kwam ik erachter dat mijn horloge nog op pauze stond dus besloot deze maar aan te zetten. De eindtijd zou toch meteen online zijn dus daar had ik hem niet voor nodig, wel voor de aanduiding hoe hard we aan het lopen waren.

Het weer was fantastich, het weer wat ik fijn vind en lekker in loop. Het weer zorgde ook voor enorme mensen massa’s aan de kant en dat voelt echt heel erg goed. Roy en ik wilden op 5:35 minuut per kilometer lopen maar hadden het lastig om dit tempo te pakken, we hadden zoveel lol dat we iedere keer toch te snel gingen. Niet veel maar net genoeg om onszelf te laten beseffen dat we nog een lange weg te gaan hadden en beter ons tempo konden aanpassen. Dat aanpassen moesten we ongeveer iedere kilometer doen omdat we zo aan het kletsen waren dat het tempo toch steeds omhoog ging. We reageerden op aanmoedigen van langs de kant en onderweg hadden we gesprekken met andere lopers waaronder Elsa die ik ken van haar blog. We hadden inmiddels de Erasmusbrug ruim gepasseerd en die zouden we op 27 kilometer nog een keer tegenkomen. We liepen lekker en iedere 5 kilometer nam ik een Shot Blok (in plaats van gelletjes gebruikte ik deze winegum achtige sportvoeding) het werkte goed en de honger bleef uit en ik werd niet misselijk.

dikke pret onderweg.jpg

Toch voelde ik na een kilometer of 15 een pijntje opkomen in mijn linkerknie en op Kilometer 18 melde ik aan Roy dat ik dat pijntje er wel uit moest lopen want het voelde niet helemaal oké. Op 21 kilometer kwamen we door op 01:56:28 uur we zaten dus mooi op schema. Mij hartslag was aan de hoge kant maar ik had er niet heel veel last van en het verkouden zijn zal daar zeker een rol in hebben gespeeld. Zwaar had ik het er niet door maar die knie werd erger en ik voelde steeds meer pijn. Ik zakte er al bijna doorheen en hoorde mezelf “auw” roepen. “Roy, bij de volgende drankpost moet ik even honderd meter wandelen en kijken of dat helpt”. Ik had de woorden nog maar net uitgesproken en zakte weer door mijn knie heen en strompelde een paar meter verder, Roy zag het en wachtte. Het was geen goed teken en ik zei tegen Roy, als ik ga wandelen loop jij maar verder waarop Roy zei maar wat dan. Ik wist het niet, dit moest wel over gaan want we waren dan wel over de helft maar er lag nog een flinke afstand voor me. We gingen verder en Roy liep op me uit en ging gelukkig alleen verder, ik wilde zijn Marathon niet in gevaar brengen. Bij het 25 kilometer punt ging ik met water wandelen in de hoop dat dit verbetering zou brengen. Na de drankpost ging ik weer proberen hard te lopen maar de pijn weer erger en erger, steeds vaker zakte ik door mijn knie heen en strompelde dan een stuk, weer wandelen en de aanmoedigen waren er wel voor me maar dat bracht me maar een klein stukje verder. Daar was de Erasmusbrug weer en ik dacht hoe dan, hoe kan ik hier overheen hardlopen. Dat ging dus ook niet en de weg naar boven leek een eeuwigheid te duren. Mede lopers die me een schouderklopje gaven en moed in spraken waren er veel maar het kon helaas niet helpen. Naar beneden probeerde ik het weer maar dat leverde alleen maar meer pijn op.

Wat ik de laatste kilometer precies heb gezien en gedacht weet ik niet meer, ik zocht naar punten om tussen de hekken door te glippen en dan uit te stappen. Die plekken wilde ik niet echt zien en zag ze ook niet, nog zie ik mezelf op de hekken staan leunen met verwarde gedachten van wat moet ik doen. Ik wist dat het zo niet goed zou gaan maar wat wel te doen wist ik niet. Ik weet nog dat we onder een viaduct omhoog moesten lopen en dat ik aan het wandelen was, toch zette ik weer aan en kreeg een applaus en hoorde “op Karakter gaat hij door” dat karakter was in de war en wist het niet meer. Het ging niet meer en om de twee passen zakte ik door mijn knieën moest ik iemand een bericht sturen om te zeggen ik stop? Radeloos ging ik door en dacht opeens dit punt herken ik nu duurt het niet lang meer en de Junkies die niet rennen staan hier met zijn allen iedereen aan te moedigen. Dit was het moment dat ik wist dat ik daar heen zou gaan en het daar los zou laten, paar meter hardlopen dan weer wandelend kwam ik dichterbij en zag ze staan. Ik hoorde mijn naam en zag de gezichten mijn kant opdraaien, ik kon niets zeggen en stopte in de armen van Susanne en alle emotie kwam er uit. Huilend en ontroostbaar kwam er geen woord meer uit ik was kapot en stortte in, de tranen bleven komen en ik ging op de grond zitten.

het is klaar.jpg

Alles ging langs me heen maar langzaam kwam het besef dat ik echt was gestopt omdat het niet ging door pijn en niet door slechtte conditie of omdat ik niet wilde. Hoeveel liefde er van de Junkies over me heen kwam is onvoorstelbaar, team captain  van de Amsterdamse Junkies Ryan kwam snel naast me zitten en wist de juiste woorden te vinden. Ik zette wat later een bericht op Social Media dat ik was uitgestapt omdat ik wist dat veel mensen me volgde via de Rotterdam Marathon App. De reacties die daar op volgen waren zo mooi dat het mensen om me heen weer ontroerde, ik heb ze vandaag pas allemaal gelezen omdat ik het gister niet aankon. Jullie zijn fantastisch allemaal, geen woorden voor hoe goed dat het me doet om te zien dat dit spelletje hardlopen zoveel mooie reacties oproept ook als het even niet meezit.

Van het 30 kilometer punt zijn we met een groepje waar we mee naar Den Bosch zouden terugreizen eerst langs de kleedruimte gegaan om mijn spullen op te halen. Daar zag ik alleen maar trotse mensen met hun medailles, dat deed toch echt nog wel even zeer.

Op de reis naar Den Bosch met de trein kon ik nauwelijks lopen bij de overstappunten en de trap was helemaal een hel, nog steeds zakte ik door mijn knie. Bij aankomst in Den Bosch werd ik door mijn lief opgehaald van het station en weer kwamen er tranen. Thuis was er nog wel een mooie verassing een medaille van karton met daarop de tekst “jij bent onze nummer 1” die me werd aangereikt door junior.

Na een nacht slaap doet mijn knie nog steeds pijn. De pijn in mijn hart is weg en zie de mooie dingen van gisteren, nee ik heb de finish niet gehaald en nee ik heb geen medaille. Wat ik wel heb is de ervaring dat hardlopen de mooiste sport is die er bestaat en je doet het nooit alleen, als het even tegenzit staan er honderden mensen voor je klaar met de juiste woorden en intentie.

Ik ben gek genoeg een trotste Did Not Finisher!

Mari Durieux Alles bekijken

Runner and (ex) Drummer

69 thoughts on “Marathon Rotterdam! DNF, Did Not Finish Plaats een reactie

  1. Je zag er vlak bij mijn huis bij het 10 km punt nog vrolijk uit! Maar goed dat je naar je lichaam hebt geluisterd en niet gefinisht bent. Er is altijd nog een marathon. Succes met het herstel!

  2. Aahh balen zeg. Ik lees je verhaal en kan de teleurstelling helemaal voorstellen en ook voelen. Had er een brok in m’n keel van. Neem de tijd om het een plek te geven(en je knie te genezen) en dan lekker weer rennen, rennen en rennen, want het is inderdaad een mooie sport.
    Sterkte

  3. Met water op de randjes van mijn ogen lees ik je verhaal en voel ik je pijn en teleurstelling dat het niet gelukt is. Maar hé, je bent niet alleen! Zorg voor voldoende rust en herstel. Geef je lijf de tijd. De volgende keer lukt het je wel en geniet je dubbel zoveel! X

  4. Wat een heftige dag met een rollercoaster aan emoties! Het lijkt me zó ontzettend balen als je uit moet stappen 😦 Maar wel goed dat je naar je lichaam luistert, zodat je hopelijk nog lang van deze fijne sport kunt genieten! Respect voor je hoe je hebt doorgezet!!! Nu hopelijk snel en vooral goed herstellen en knallen tijdens de volgende wedstrijd!

    Irene

  5. Ik hield het niet droog. Kerel, ik heb met je te doen. Het is supersterk om uit te stappen wanneer dat moet; ik weet niet of ik dat zou kunnen. Beterschap en hopelijk loop je geen blijvende schade op, dan weet ik zeker dat jij de kracht hebt om er nogmaals voor te gaan en dat het niet bij 1 marathon blijft.

  6. Met kippenvel jouw verhaal in één ruk uitgelezen. Ik ken je niet eens persoonlijk, maar het voelt alsof ik iedere meter met je mee wilde knokken. Zelden zo’n krachtige en terecht trotse DNF-er gezien. Respect!

  7. Ja dat is echt goed klote. Kan goed begrijpen dat je daar echt even overheen moet komen. Maar let op, je hebt maar 2 knieën en er zijn eindeloos veel marathons. Dus heel goed dat je op tijd (?) gestopt bent. Wel even laten checken als het niet snel beter wordt! Jammer Mari, maar er komt ongetwijfeld een betere volgende keer.

  8. Dag Mari… ik was bij thuiskomst in de uitslag aan het zoeken… benieuwd naar je resultaat gezien ik hier ook je voorbereidingen heb gevolgd. Helaas vond ik je naam niet en wist ik genoeg…
    Iedereen die loopt weet dat dit ooit kan gebeuren alleen willen we daar geen rekening mee houden. En als dat moment dan toch daar is… wat dan? Doorlopen willen we… stoppen? nee, dat willen we niet… Maar wees gerust, hoe hard die beslissing ook voor je was gisteren op dat moment, het is de enige juiste beslissing. Hoe pijnlijk het ook is om te beseffen dat die droom, waar je zo lang voor getraind hebt, al die opofferingen, … vandaag niet bewaarheid wordt, hoe groter het plezier zal zijn als je binnenkort opnieuw kunt beginnen met lopen. Wetende op dat moment dat je destijds, die 10de april daar in Rotterdam, de enige juiste beslissing hebt genomen door te luisteren naar de signalen van je lichaam. Omdat je anders misschien onherstelbare schade zou hebben opgelopen. En dat zou nog een veel groter probleem zijn.
    Ik wens je een spoedig herstel zodat je daarna weer vele uren loopplezier kunt doorbrengen. Succes met de volgende doelstellen alleszins!

  9. Wat een prachtige omschrijving van alle emoties en wat super dat je een dag later al zo kunt relativeren en alleen de positieve gevoelens laat prevaleren. Klasse.

  10. Oh Mari, ik heb echt kippenvel en een brok in m’n keel… wat moet dit ontzettend moeilijk zijn. Het hoofd wilde door, maar het lichaam werkte niet mee. En man, wat mag jij ontzettend trots zijn op jezelf! Potverdorie, je hebt wat meegemaakt met ziekenhuisbezoeken, complicaties, medicijnen en dan ook nog ziek worden vlak voor de marathon. En toch stond je er!!! Je vrolijke zelf in het startvak.
    De finishlijn heb je nu niet kunnen halen, maar weet dat je een winnaar bent!
    Veel beterschap lieve Mari

  11. En Dan zo’n blog schrijven. Echt respect voor. Ik vind het echt mooi, maar als je even minder nette woorden wilt roepen Dan mag dat ook! Sterkte met herstel, hopelijk valt de schade mee.

  12. Weer tranen in mijn ogen bij het lezen van je blog. Zo ontzettend balen. Het ging gewoon niet meer. Hoe graag je ook wilde. Hoop dat je knie weer snel hersteld en dan gewoon weer proberen. Meer kun je niet doen. Je hebt alles al gedaan. Groeten AnneMarie

  13. Wat enorm balen, maar mooi dat je trots kan terugkijken!! Ik stond nog naast je in het startvak, maar idd zo bezig met de foto’s dat ik dacht spreek je maar niet aan. 🙈 Sterkte met het herstel! 💐

      • Hihi dankjewel!! Het schema en de marathon beide een nieuw experiment! Heel erg tevreden over hoe het is gegaan. Mijn droomtijd voor nu precies gelopen en zo ontspannen. 🙂 Volgende keer ga ik voor het afzien en sneller 😉

  14. Kippenvel en tranen in m’n ogen. Normaal reageer ik niet zo snel, maar volg je blog al een tijdje. Zelf kon ik helaas niet starten dit jaar vanwege een kuitblessure (opgelopen op 12 maart!), het risico was te groot volgens de fysio omdat over 4 weken de Roparun is en ik dan een heel team in de steek laat. Vrijdag toch m’n startnummer opgehaald, oh wat doet die sport expo dan zeer. Twijfel, twijfel “ga ik loopmaatjes aanmoedigen of blijf ik zondag met m’n hoofd onder het dekbed liggen”? Uiteindelijk na huilend de start te hebben gevolgd op TV toch maar naar het begin van de Bosdreef gegaan en heel veel loopmaatjes aan kunnen moedigen, sinaasappelpartjes uitgedeeld en veel namen geschreeuwd en gewoon aangemoedigd! Wat hadden veel mensen het zwaar. Niet aan de start kunnen verschijnen is zuur, maar uitstappen tijdens nog veel zuurder maar ook heel erg dapper! Je hebt het prachtig verwoord. Herkansing volgend jaar toch? Sterkte en wees trots op jezelf!!!!

  15. HELD! en wat mooi beschreven, ik leefde helemaal met je mee.
    kop op, wat doesn’t kills you only makes you stronger.
    ps heb je wel is een knieband geprobeerd als laatste redmiddel? redde mij bij mijn laatste 2 HM’s enorm! liefs, Debbie

  16. Mari! Dat is balen man. Zo lang je best doen en dan wil het niet…Je hebt wel een mooi doel voor de komende jaren een keer dan! Kop op, succes met de knie!

  17. Je verhaal raakt me. Wat moet je je rot gevoeld hebben. Maar je had er alles voor gedaan wat binnen de mogelijkheden lag. Je hebt gelijk: ookal lijkt het een individuele sport, het is het niet. We leven allemaal met je mee. En volgende keer krijgt die medaille een extra gouden randje.

  18. Damn, wat is dat balen zeg. Heel frustrerend als je er alles aan gedaan hebt en je lijf je dan in de steek laat. Verstandig om dan te stoppen en je knie niet helemaal de vernieling in te lopen. Hopelijk herstel je snel kun je binnenkort weer genieten van het lopen. Gelukkig zijn er nog marathons zat…

  19. Hey Mari, Na m’n eigen ‘kwartje’ heb ik, afgelopen zondag, nog een poos op de Blaak (rond 29 km) in het zonnetje gestaan om bekenden te spotten en toe te schreeuwen. Ik had jou daar rond de klok van 12.45 u verwacht. Zo’n beetje iedereen die ik ‘zocht’, heb ik ook voorbij gezien komen, maar jou helaas niet. Na het lezen van je relaas is me ook duidelijk waarom …😦 Daar zijn drie woorden : ‘Zuur, zuurder en zuurst’! Hoe dan ook … Luister naar je lijf en zorg goed voor jezelf. Dan gaat het zeker goed komen. Ik wens je een spoedig herstel, een sterke come-back en nog heel veel mooie (marathon)kilometers.

  20. En terecht dat je wel trots bent! Bij starten is er ook het risico van niet finishen, je hebt het maximale eruit gehaald dus je moet zeker trots zijn! Je hebt het ook weer erg goed verwoord, nu weer vooruit kijken naar mooie nieuwe uitdagingen!

  21. Dat was er gebeurt… ik had je al gemist vlak na het 29K en vlak voor het 41K punt. Daar stond ik dus mensen aan te moedigen… Eigenlijk bij het 41K punt mensen die het moeilijk hadden na de finish te schreeuwen.
    Balen dat je het niet gehaald hebt. Dat je lichaam het dan aflaat weten (en niet de conditie of iets dergelijks) dat is dan heel zuur. Heel veel beterschap en op naar de volgende marathon! Maar eerst die knie laten herstellen.

  22. Wauw, ik heb met tranen in mijn ogen je stuk gelezen.. Geen makkelijke maar daardoor juist wel een hele moedige beslissing om uit te stappen. En wat ontzettend mooi dat er zoveel mensen zijn die je opgevangen hebben en de pijn een klein beetje hebben verzacht! Ik zag op instagram dat je herstel redelijk voorspoedig gaat en je zondag een stukje mag lopen, succes !

  23. Hoi Mari, ik reageer nu pas maar had wel je mooie verhalen gelezen! Maar vooralsnog,
    heel goed dat je het lopen weer lekker oppakt. Vergeet niet dat het uiteindelijk toch gaat om het plezier en de ontspanning van het hardlopen an sich! Misschien zie ik je tijdens de vestingsloop!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: