Skip to content

De halve marathon van Den Helder die zeker niet werd wat ik vooraf wilde

De Halve Marathon in Den Helder, hij stond rood omcirkelt op de kalender. Deze halve marathon had een PR moeten worden, dik onder de 1:45 was het doel. Als je mijn blog vaker leest (wat ik natuurlijk hoop) dan weet je dat ik geblesseerd ben geweest en nog steeds aan het herstellen ben. Dat PR had ik allang uit mijn hoofd gezet en zelfs de halve lopen was al spanend genoeg. Maar we beginnen één dag eerder.

De halve van Den Helder

Ik ben een lucky loper, door de organisatie was ik uitgenodigd om naar Den Helder te komen om de Halve marathon te lopen, inclusief overnachting in hotel Lands End. Wat nog toffer was, het hele gezin ging mee. Op zaterdag ochtend stapte Milo, Charlotte en ik in de auto voor een rit van dik twee uur om zo in de havenstad aan te komen. Ik wist eigenlijk niet veel van Den Helder en was benieuwd. De weg was lang maar duidelijk, uiteindelijk reden we zo naar het einde van Nederland en op dat einde stond het hotel. Top locatie met uitzicht op Texel, de eerste zeehond werd al snel gespot vanaf het balkon van onze kamer.

Willemsoord een te gekke hotspot
Even chillen en daarna op onderzoek in de buurt. Willemsoord, de oude rijkswerf, is inmiddels niet meer in gebruik als actieve marine haven. De Marine is verhuisd maar het hele complex waar Napoleon Bonaparte nog opdracht voor heeft gegeven om het te laten bouwen is nu open voor publiek. Grote delen zijn gerestaureerd en er is een match van cultuur en horeca. Het Marine museum, een bioscoop, diverse restaurants en nog veel meer. Onze dag zouden we hier doorbrengen en om jullie een indruk te geven maakte ik de onderstaande video, waar ik meteen een intro doe voor de dag erna, de halve Marathon.

De halve Maraton
Het was pas een week geleden dat ik definitief doorgaf dat ik de halve zou lopen, mijn blessure en de inmiddels twee weken aanwezige verkoudheid zorgden ervoor dat ik ver van fit was. Toch had ik er wel zin in, 21 kilometer is een mooie afstand en om op deze manier een omgeving te verkennen vind ik echt te gek. Daarbij wist ik dat er in het laatste stuk er heel lang langs de kust werd gelopen over een verhard fietspad, heerlijk vooruitzicht vond ik dit. Wat ik ook extra leuk vond is dat mijn inmiddels goede vriendin Japke Janneke ook in Den Helder zou zijn. Ook Japke was niet fit, maar nog altijd fitter dan ik. Japke zou de 13,7 lopen en ik de 21. Beide afstanden lopen het eerste stuk gelijk en ook de start was op het zelfde moment. He plan wat we de dag ervoor maakten om het eerste stuk samen te lopen was nog niet uitgekristalliseerd maar we zouden in ieder geval samen starten.

De startlocatie op Willemsoord was ideaal, startnummer ophalen binnen, omkleden, bagage bewaakt inleveren en buiten liep je zou het startvak in. Japke en ik mochten een paar weken geleden een paar startbewijzen verloten en ook de winnaressen waren inmiddels gearriveerd en met zijn allen waren we aan het wachten op de start. Ik was er klaar voor en Japke ook. Aangezien ik al heel lang geen echte lange afstanden had gelopen wilde ik voor mijn doen op een bescheiden 5:30 minuten per kilometer lopen wat neer komt op 11 kilometer per uur. Op dit tempo zou ik meer als genoeg energie moeten hebben om de 21 vol te maken. Voor mij was het ook zeker een test om te kijken hoe mijn voet het zou houden.

Daar was de start en Japke en ik vertrokken al kletsend zonder op onze Garmin’s te kijken. Op gevoel wist ik wel hoe hard we ongeveer gingen, na een tijdje zag ik dat we een ietsje pietsje harder liepen en corrigeerde dat. Vanaf de start op Willemsoord slingerde het parcours zich om Den Helder, water en heel veel oude bunkers waren veelvuldig aanwezig. De route was gevarieerd, soms lekker wat publiek, soms langs een weiland vol paarden. Bijzonder locaties worden aangedaan zoals fort Erfprins wat nog steeds in gebruik is door de Marine, super leuk om hier te mogen lopen.

Gekke Japke
Ondertussen zat er in Japke haar hoofd iets geks, ze had ingeschreven voor de 13,7 maar liep nu toch wel heel lekker rustig met mij mee, “zo kan ik het wel 21 kilometer volhouden”, waarom doe je dat dan niet zei ik. Dat zaadje groeide in onze laatste gezamenlijk kilometers groter en op het punt dat we eigenlijk moesten splitsen besloot deze Groningse toch met mij de halve te lopen. Supertof natuurlijk.

Zo gingen we samen het laatste stuk in, nog een stuk rechtdoor en dan rechts de bocht om om langs de kust terug te lopen. Voor de bocht Stonden Charlotte en Milo ons nog aan te moedigen, even stoppen en poseren voor de foto en door. De zon was inmiddels hoofdzakelijk boven de Rotterdam Marathon aan het schijnen en in Den Helder werd het fris langs de zee. Toch liepen we lekker, mijn voet voelde goed en het tempo bleef strak op 5:30, dat zou snel veranderen helaas.

Langs de dijk zouden we weer langs hotel Lands End komen en ik wist dat dit op kilometer 18,5 was. Achter het hotel was een drankpost en ik had het nodig om even te stoppen en goed te drinken. Drinken hadden we trouwens ook gewoon gedaan onderweg maar nu moest ik even stoppen. Snel gingen we verder en uit het niets kreeg ik het zwaar, niet zwaar van wat mijn benen zijn moe, maar echt zwaar. Kom op Mari, het zit tussen je oren, denk aan iets anders, zei Japke. Op iets verder dan 19 kilometer werd ik licht in mijn hoofd, misselijk en mijn benen voelden ineens als pap. Toch nog een stukje verder gelopen en op dat moment zei ik tegen Japke, “loop maar door, ik moet even zitten”.

Japke twijfelde geen moment en stopte ook, ik ging zitten en binnen twee tellen was er iemand van de organisatie. Gaat het goed, was zijn vraag. Ja ik moet even mijn hartslag laten zakken en dan ga ik verder. De beste man bleef geduldig staan en wachtte tot hij zeker wist dat het goed ging. Heel goed voelde ik me niet maar wel goed genoeg om weer verder te sjokken (als ik het onverantwoord had gevonden was ik gestopt hoor). Met nog een klein stukje te gaan merkte ik dat het wel ging maar daar was dan ook alles mee gezegd. Een eindsprintje was wel het laatste waar ik aan dacht en meteen na de finish ben ik meteen weer gaan zitten, twee flesjes drinken en bijkomen. Dat bijkomen duurde even maar ging uiteindelijk wel.

Hoe kan zoiets vroeg ik me af, ik ben niet diep gegaan, energie genoeg. Opeens uit het niets zei mijn lichaam, hé doe eens even wat rustiger, neem eens even pauze. Achteraf weet ik het waarschijnlijk wel. De verkoudheid die er voor zorgde dat mijn ademhaling lastig was, daardoor verhoogde hartslag en de laatste weken ook wel wat spanningen, zorgden ervoor dat mijn lichaam maar “zoveel” kon hebben. Dat lichaam gaf een goede waarschuwing en ik heb hem niet genegeerd. Ik weet zeker dat als ik toch had doorgelopen ik tegen de grond aan was gegaan. Gelukkig is dat niet gebeurd en heb ik nu ook nergens last van.

Mari Japke halve van Den Helder

Maar goed, die halve was geen PR maar wel ruim onder de twee uur, maar nog leuker vond ik het dat we totaal ongedwongen hebben gelopen. Horloge, snelheid, tijd was totaal ondergeschikt. Den Helder heeft echt een super georganiseerd hardloop evenement wat echt de moeite waard is om eens aan mee te doen.

Ik heb samen met mijn gezin genoten van de Marine stad. Buiten de halve van Den Helder heeft de stad echt veel te bieden voor een te gek weekendje weg. Den Helder is véél meer dan alleen de doorgang naar Texel. Willemsoord is een toffe hotspot waar je echt eens keer naar toe moet. Dank aan de organisatie van de Halve van Den Helder, het was een top weekend!

Ik doe vandaag nog lekker rustig aan en weet dat ik weer verder kan met rustig trainen. Wil je weten hoe Japke het heeft ervaren, lees dan zeker haar blog.

 

Keep on running i a free world.

 

 

 

Mari Durieux Alles bekijken

Runner and (ex) Drummer

7 reacties op ‘De halve marathon van Den Helder die zeker niet werd wat ik vooraf wilde Plaats een reactie

  1. Jammer dat je je zo rot voelde. Was het echt je hartslag? Dat moet je sporthorloge kunnen zeggen. Zelf heb ik wel last van lage bloeddruk waardoor ik wel eens bijna flauw val tijdens het lopen. (Zitten, hoofd omhoog duwen met handen erop die tegendruk geven helpt dan bij mij). Verder mooi gelopen daar.

    Groetjes,

    Dorothé

    • Hi Dorothé, nee de hartslag was niet de oorzaak maar die omlaag krijgen gaf me wel weer een beter gevoel. De achterliggende reden zijn een aantal factoren de samenspelen en mijn lichaam heeft daar blijkbaar last van. Gelukkig geeft mijn lijf wel goede signalen als het niet lekker “loopt”. Het heeft uiteindelijk niets afgedaan aan het plezier wat er was in Den Helder

  2. Oei dat klonk ff heftig zeg met je hartslag. Enig idee hoe hoog je hartslag was op dat moment?
    Wellicht is ’t een idee om dagelijks in de ochtend je hartslag te meten. Een ochtend/rust hartslag kan veel zeggen namelijk.
    Groet Remon

  3. Hi Remon, mijn hartslag is de laatste weken al wat hoger dan normaal. Ik heb de hele dag een hardloophorloge om die dat meet. Ik weet ook wel de reden daarvoor, neem daarbij een aantal weken niet trainen verkoudheid en de max is al snel bereikt. Komt goed hoor en mijn lichaam waarschuwt in ieder geval goed

  4. Oeps, ik schrok ervan toen ik het las. Gelukkig ben je gelijk gestopt en denk je de oorzaak te weten. Toch goed gedaan hoor als je bedenkt dat je vooraf met een blessure zat en een verkoudheid. Waardoor je ook nog eens niet echt kon trainen. Super.
    Hoop dat het inmiddels veel beter met je gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: